jesteś na: Strona głównaO SzkoleO Maciejowej

W obwodzie Szkoły Podstawowej są sąsiadujące ze sobą wsie Maciejowa i Składziste należące do Gminy Łabowa.
 
POŁOŻENIE
 
Leżą na wys. ok. 400 m n.p.m. w dolinie rz. Kamienicy, u podnóża Sapalskiej Góry (826 m n.p.m.), z osiedlami w dolinie Składziszczańskiego Potoku, na granicy Beskidu Sądeckiego i Beskidu Niskiego. Maciejowa leży przy szosie z Nowego Sącza do Krynicy.
 
NAZEWNICTWO
 
Nazwa Maciejowa to nazwa dzierżawcza polskiego pochodzenia wywodząca się od imienia Maciej. Najstarsze zapisy to:
MACZEYOWA z 1469 r.
MACZIEOWA z 1538 r.
MACIEIOWA z 1581 r.
MACIEJOWA CERKIEW z 1673 r.
MACIEJOWA z 1886 r.
Istnienie Składzistego notowane jest od 1235 r. pod zbliżoną nazwą SADYSZCZE. Nazwa   być może wywodzi się od składów drewna – byłaby to wtedy nazwa kulturowa.
 
PRZYRODA i TURYSTYKA
 
Okoliczne wzniesienia pokrywają lasy, łąki, pola uprawne i pastwiska. Gatunkami lasotwórczymi są: jodła, buk, świerk. W dolinach zachowały się drzewostany liściaste z udziałem lipy, olchy, brzozy. Spotkać tu można lisy, jelenie, sarny, dziki, borsuki, puchacze, salamandry plamiste, żmije, czarne bociany, bażanty itp. W Paśmie Jaworzyny ma swój początek rzeka Kamienica i Potok Składziszczański. Maciejowa i Składziste leżą w otulinie Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Przez wieś prowadzi szlak turystyczny i rowerowy na Łabowską Halę i Wierch Nad Kamieniem.
 
HISTORIA
 
·        Akta Kresy Muszyńskiego wspominają o Maciejowej jako wsi klasztornej wymienionej przed 1229 r. w spisie Opactwa Tynieckiego.
·        Pierwsze wspomnienie o Składzistym pochodzi z 1235 r.
·        Maciejowa należała niegdyś do fortuny Lubomirskich.
·        W 1792 r. wieś nabywa Helena Apolonia Masalska, księżna de Ligne.
·        W 1799 r. na publicznej licytacji wieś zostaje sprzedana hrabiemu Franciszkowi Stadnickiemu, herbu Szreniawa bez Krzyża, który przekazuje ją w wianie córce Tekli.
·        Ostatnim właścicielem Maciejowej był Adam Stadnicki.
·        W okresie międzywojennym w Maciejowej odbywały się słynne targi wołów, które ustały po wybudowaniu kolei do Krynicy.
·        W Maciejowej istniała niegdyś rozległa parafia, w skład której wchodziło 8 przysiółków i wsi. W 1795 r. liczyła ona 855 wiernych.
·        W 1880 r. było w parafii 416 grekokatolików, 99 wyznania rzymskokatolickiego, 51 Izraelitów.
 
 
LUDNOŚĆ
 
 
·        Niegdyś była to siedziba zbójników sądeckich.
·        Osadnictwo polskie istniało już w XIII w.
·        Tradycje łemkowskie sięgają XVI w., wtedy „na prawie wołoskim” osiedlali się Łemkowie na istniejące tu osadnictwo rozmieszczone w dolinach rzek.
·        W 1947 r. ludność łemkowską wysiedlono w ramach akcji „Wisła”, pozostały jedynie rodziny mieszane.
·        Opustoszałe tereny zasiedliła stopniowo ludność głównie z okolicznych gmin.
 
ZABYTKI
 
·        Po ludności łemkowskiej została drewniana cerkiew greckokatolicka z 1830 r. p.w. Opieki Bogurodzicy (obecnie kościół rzymskokatolicki p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny); ikonostas pochodzi z 1806 r.; polichromię wykonał w 1906-1908 Feliks Bogdański z Przemyśla.
·        We Lwowskim Muzeum Sztuki Ukraińskiej znajdują się ikony apostołów z cerkwi w Maciejowej, wykonane w XVII w. w Muszynie
·        W muzeum Okręgowym W Nowym Sączu znajduje się ikona Pokrow – Welon Matki Boskiej z XVII w. z Maciejowej.
·        Po wsiach rozrzucone są kapliczki połemkowskie.
 
SZKOLNICTWO
 
·        Prawdopodobnie w XVI w. istniała przycerkiewna szkoła, w której uczył jeden z mieszkańców.
·        Do 1772 r. szkołę utrzymywali parafianie; oddawano na cele szkoły 6 miar owsa od rodziny.
·        Po I rozbiorze szkoła prawdopodobnie została zlikwidowana.
·        W czasach zaboru austriackiego założono szkołę trywialną o jednym nauczycielu; w 1859 r. uczyło się w niej 28 dzieci; w 1868 r. w jednoklasowej szkole ludowej uczyło się 52 dzieci, nauczał P. Sawczuk.
·        W okresie międzywojennym dzięki Towarzystwu Szkół Ludowych w Maciejowej istnieje szkoła, chór, naucza p. Ostrowski. Działa również łemkowska organizacja „Siła” prowadząca m.in. akcje oświatowe.
·        W 1945 r. do szkoły zapisuje się 40 uczniów (kl. I-IV).
·        W następnym roku już 75 dzieci ( kl. I-VI ).
·        Uczą: p. Maria i Eugeniusz Ziller. Katechetą jest ks. F. Borowiec, a potem ks. Jan Sobota z Łabowej.
·        W 1949 r. szkoła prowadzi kurs dla dorosłych (18 osób).
·        Od 1970 r. rozpoczynają się starania o budowę nowej szkoły.
·        Od 1999 r. uczymy się w nowym budynku.
·        W 1999/2000 szkoła otrzymuje imię Św. Kingi.
 
 
 
Opracowała Jadwiga Buda
 
 
Bibliografia:
·        Łabowa i okolice. Przewodnik Turystyczny. Agencja Wydawnicza WIT.
·        Katalog zabytków sztuki w Polsce – tom I, zeszyt 10 Powiat Nowosądecki. Ministerstwo Kultury i Sztuki, Warszawa 1951.
·        Zbigniew Muzyk: Cerkwie – przewodnik po Beskidzie Sądeckim i zachodniej części Beskidu Niskiego. Nowy Sącz 1998.
·        Andrzej Matuszczyk: Beskid Sądecki – pasmo Jaworzyny Krynickiej (…). Przewodnik monograficzny. Krynica 1993.
·        Towarzystwo Miłośników Ziemi Łabowskiej: Ziemia Łabowska. Łabowa 2008.
·        Celina Cempa: Śladami minionych wieków – Łabowa. Gminna Biblioteka Publiczna w Łabowej 1998.